Na początku było spokojniej. Kilka słów o tradycji – skąd się wzięła Niedziela Palmowa i dlaczego te palmy wyglądają właśnie tak. O tym opowiadała sołtys Mysłakowic, Wiesława Fechner-Śliwa, przybliżając dzieciom historię i znaczenie tego zwyczaju.

Potem już nie było czasu na słuchanie – zaczęło się działanie. Panie z Koła Gospodyń Wiejskich, pani Gabrysia i pani Grażyna, krok po kroku pokazywały, jak zrobić własną palmę. Bez pośpiechu, bez oceniania. Jednemu coś nie wyszło – poprawiamy. Ktoś nie wiedział, jak zacząć – zaraz ktoś podszedł i pomógł.

Całość spinała organizacyjnie Joanna Politańska – nauczycielka techniki i matematyki, oligofrenopedagog i terapeuta dzieci ze spektrum autyzmu. Było widać, że ma doświadczenie – pilnowała porządku, ale jednocześnie dawała dzieciom swobodę. Nikt nie został z boku.

Z czasem na stołach zaczęły pojawiać się pierwsze palmy. Każda inna, każda trochę krzywa albo trochę za bardzo kolorowa, ale właśnie przez to „czyjaś”. Dzieci porównywały, śmiały się, czasem coś poprawiały jeszcze na ostatnią chwilę.

Nie było tu wielkiej sceny ani oficjalnych przemówień. Raczej zwykłe spotkanie ludzi, którzy chcą coś razem zrobić. Trochę tradycji, trochę rozmów i trochę wspólnej pracy.

I może właśnie o to w tym chodziło.